سهم من اینست

جذر و مد

sahme-man-in-ast — Fri, 30 Oct 2009 20:23:12 GMT

خیابونا

خیسن از باران پائیزی

چاله ها رو

با نوک پا

با احتیاط

رد میکنم

هوا تاریکه

چراغای خیابون

روشنن اما

همون محله ی قدیمی

همون مغازه ها

و آدمها

که انگار توی گذر فصلها

از خودشون فاصله میگیرن

و دوباره به خودشون میپیوندن

توی زندگیم

هیچوقت

تا این حد

به بوی باران

شبیه نبودم

رنجم نده

sahme-man-in-ast — Fri, 18 Sep 2009 19:12:57 GMT

وقتی نگاهت سرشار نیست یا وقتی درد داری میرنجم میرنجم که خسته ای که چرا اعتراض میکنی وقتی خواهشی داری ازت میرنجم ازینکه بگی دیگه نمیتونی میرنجم فکر کنم هنگام مرگت هم خیلی دل چرکین بشم که چرا تنهام گذاشتی

ماندگان

sahme-man-in-ast — Mon, 14 Sep 2009 08:35:40 GMT

چقدر خواب آن خانه را میبینم؟

چرا همیشه تاریک؟

چرا آینه اش غبارآلود؟

چرا پلکان همیشه پرنورش، پر از اشباح نادیدنی؟

چه چیزی را آنجا جا گذاشته ام؟

……………

وقتی میگفت:

-ننه واسم یه چائی بریز!

یعنی دریک استکان کمر باریک لب طلائی با نعلبکی گل مرغی که بقاعده دو میلی متر پائینتر از لبه استکانش،حاشیه جگری رنگی داشته باشد. چای نیزمیبایست حتمآ تازه دم و با ته مزه ای گس بوده و هیچ برگه چای ای رویش نایستاده باشد و رنگش (که بهیچ عنوان قابل اغماض نبود) به تیرگی یا روشنایی بیش از حد متمایل نبوده و از همان رنگ قرمززیبای مشهورسفره خانه های ایرانی تبعیت کند.

هنگام نوشیدن چای، با یکدست نعلبکی را نگه میداشت و با دست دیگر استکان را کمی خم کرده، مقداری چای را در نعلبکی میریخت (معمولآ نصف استکان) و قند کوچکی که بعدآ جایش را به کشمش و توت داده بود، برای زدودن تلخی چای در دهان میگذاشت و چای را داغ داغ مینوشید. نیمه دوم استکان نیز بهمان ترتیب و تقریبآ بلافاصله تقاضای یک چای دیگر میکرد که باید در استکانی کاملآ تمیز و شسته شده، با همان مناسک و ایندفعه با کمی آبجوش مخلوط، تقدیم میشد.

سپس با رضایت سری تکان داده، از جعبه نقره ای که رویش همیشه آهوئی در چنگ پلنگی گرفتاربود،سیگاری برمیداشت و با طمآنینه و دقت خاصی بر سر چوب سیگار همیشه تمیز شده اش سوار میکرد و با فندک گازی یکبار مصرفی آنرا روشن میکرد، پک عمیقی میزد و با آن نگاه دانا، از بین دودی که به هوا فرستاده بود، تماشایت میکرد.

مادربزرگم بود!

به برادرم که سالهاست جلای وطن کرده واوبطورغریزی میدانست دیگردر زمان حیاتش دیداری ممکن نیست، درتلفن میگفت:

- عزیزجون، یادته چقدرقرمه سبزیای منو دوس داشتی؟ کی میای تا دوباره برات درست کنم؟

تمام محبت و عشق و شور و امید و ترس و نگرانیهایش را در قالب ترشیجات متعدد لذیذ و قائوتهای مقوی و مرباهای عجیب و غریب از میوه هائیکه فکرش را هم نمیکردی بتواند مربا شود و یکسری خوراکیهامثل برنجک و آب زرشک خانگی و لواشک و قیسی و انواع خوردنیهای دیگر، همراه با شیره جانش مخلوط میکرد و به خورد ما میداد. با لذت تماشایمان میکرد. انگار پاداشش همان لحظه ای بود که دائی بزرگم از خانه بالای شهرش، برای بردن ترشی میامد و روی کوزه ای که درش را با تکه پارچه نوی کش دوزی شده ای پوشانده بود، خم میشد و بو میکشید ودرحالیکه سیبیلهاش تکان میخورد، میگفت:

- دستت درد نکنه عزیز. شورم انداختی؟

و عزیزجون، دستپاچه، گوئی گناه بزرگی مرتکب شده و فرصت جبران نیاز دارد، جواب میداد:

-والا این حسین آقا سبزی فروش هنوز گل کلم نیاورده ننه. همه چیزشو آماده کردم، منتظرم فردا گل کلمم برسه، رو چشمم. خبر میکنم بیاین ببرین. بخورین نوش جونتون.

و" نوش جون" را با غلظت آمیخته با عشق،واز ته دل میگفت.

زیر نگاه مهربانش، بقول خودش "حریصه کاری" میکردیم درخانه اش. بعد ازظهرها که همه خواب بودند،به اکتشاف میرفتیم و با یک جلد حافظ قدیمی خطی یا کبوترهای پشت بام یا جعبه سوزن نخ قدیمی که ظاهرآ متعلق به نوعی شکلات روسی بود و همه چیزدر آن پیدا میشد (روبانهای رنگی، مابقی دکمه های قدیمی، سنجاق قفلی و هزار تا چیز دیگر! دکمه جوجه ایه رو یادته؟ همیشه میگفتیم خوش بحال اون بچه ایکه این دکمه رو لباسش بوده!) خودمان را سرگرم میکردیم. گاهی هم شانس میاوردیم و درهزارتوی یخچال قدیمی سبز رنگش، یک بسته شکلات خارجی پیدا میکردیم که بخاطر دیابتی بودن عزیزجون، در گوشه ای از یخچال به رخوت دچار شده بود.

...

sahme-man-in-ast — Fri, 11 Sep 2009 20:31:11 GMT

ماه

به قاعده یک سکه پنجاه تومنی

بالای سرم تو آسمونه

گرد گرد

نقره ای نقره ای

شب زیبائیه

همه چیز آرومه

همه خوشبختن

همه بیرونن

همه مستن

همه روزه ان

همه...

تنوره دیو

sahme-man-in-ast — Tue, 01 Sep 2009 21:27:44 GMT

آنچه که

بنام زندگی

تجربه میکنیم

از عهده هیچ فرشته بالداری

بر نمیاید

سرشار از حسهای لطیف و ابهام آمیز

نسبت به تجربه های پتک مانند

باید بجهیم و فرار کنیم

ولی ایستاده ایم

نگاهش میکنیم

منتظریم انگار

آنچنان تا عمق درد

و تا عمق لذت...

نه، لذت از عمق برخوردار نیست

آنچه عمق دارد

حس "بودن" است

در لحظاتی که

به سوی "نبودن"

بدرقه ات میکنند

هنر برای هنر

sahme-man-in-ast — Sun, 30 Aug 2009 20:58:46 GMT

سلیقه چه اهمیتی داره

وقتی

یک آهنگ کوچه بازاری

به همون نسبت

توی دل آدمهای نازنینی مثل او

ایجاد انبساط میکنه

که مثلآ

فلان سمفونی

توی دل یک نوازنده فیلارمونیک

با آوازه خوان دست دادم

همیشه شعراش برام

"دوزاری" محسوب میشد

خودمو،

غمهامو

اونقدر جدی میدیدم

و اونقدر خودخواهانه چسبیده بودم

به تمام اون چیزای تزئینی

که نمیتونستم بفهمم

حق ندارم اینطوری فکر کنم

اما امشب

ازش تشکر کردم

چون فهمیدم که چقدر اهمیت داره

وقتی توی اون اتاق دلگیر

که با وسواس غم انگیزی

بشدت پاکیزه نگه داشته میشه

از یه پخش صوت فوق قوی

پخش بشه

وتوی این دل جوون 24 ساله

برای یه لحظه هم که شده

ایجاد انبساط کنه

امشب دلم میخواد

با همین آهنگ دوزاری

اشک بریزم

برای تمام نداشتنهای دنیا

و تمام جویبارهای

پرشور جوشانی

که توی کابوس من

بهت زده و ناباور

از صحرائی بی آب و علف

سر در میارن

مشت

sahme-man-in-ast — Sun, 16 Aug 2009 14:26:53 GMT

امشب

همه آهنگها رو

هزار بار گوش میدم

و همه شون برام

طنین غم مشابهی رو بهمراه دارن

غمی که احاطه ام میکنه

و منو به بن بستی میکشونه

که فقط پریدن از خواب

میتونه نجاتم بده

.........................

بهش خواهم گفت

منم به اندازه تو خسته ام

سلاحی توی دستم نیست

مشتهام؟ یه عادت دیرینه اس

واسه دلگرمی خودم

که مثلآ یه وسیله دفاعی هم دارم

ولی بیشتر وقتا

فقط بهشون خیره میشم

مطرب مهتابرو

sahme-man-in-ast — Tue, 28 Jul 2009 11:58:44 GMT

تعداد نداهایی که

تو زندگیم میشناسم

به تعداد انگشتای یه دست هم نمیرسه

یکیشون خیلی شر و شیطون بود

با وجود اون بابای پر هیبت غیرتیش

یواشکی ماشینشونو

از تو پارکینگ کش میرفت و

با سرعت 200 تا

توی شهرک غرب ویراژ میداد و

من چشامو میبستم و

فقط دعا میکردم جون سالم در ببریم

یکیشون خواهر کوچولوی همکلاسیم بود

که یه بار

با داداش کوچیکم

بردیمشون فیلم شهر موشها

عجیبه که امشب

یاد یکی از همکلاسیای سوم راهنمائیمم افتادم

که چشمای زیبائی داشت

و عاشق این بود که توی زنگ تفریحها

برامون آهنگای فیلم شعله رو

با سوز و گداز بخونه

.........

ندای دیگه ای هم هست

که یاد بقیه نداها

درمقابلش

به یه شوخی لوس بدل میشه

ندائی که باهاش هیچوقت دوست نبودم

هیچوقت نشناختمش

که سرنوشتش

برام حیرت انگیزه

.............

به من بگو

خورشید به تو چه هدیه داد

آن لحظه که

چشمان ناباورت

به خلوت امن کاسه های خود چرخید

و خون سرخرنگت

چون جویباری کوچک

برچهره ات

طرحی ناممکن کشید؟

............

اما نه خدا و نه شیطان

سرنوشت تو را بتی رقم زد

که دیگرانش میپرستیدند

سكه هاي ناجور

sahme-man-in-ast — Sat, 06 Jun 2009 10:44:25 GMT

يه جور عجيبي شده حال و هواي خيابونا اين روزا

ولي من

مث اصحاب كهف

كه تازه از غار دراومدن

و توي جيباشون

پر از سكه هاي منسوخ شده است،

چشمامو از نور، نيمه بسته ام

و سر در نميارم

كه اين جووناي پرشور پرشتاب رقصان

منظورشون ازين كارا چيه

وخوشحاليشون،

التهاب و هيجاني كه با فرياد و خنده و راه رفتن در وسط خيابون

به هم منتقل ميكنن

و اين دستهاي پر از پوستر و چسب و روبان

اين دستهاي شريف

كه دوباره

ايمان آورده اند،

چه هدفي رو نشونه رفته

...

sahme-man-in-ast — Sat, 16 May 2009 09:11:08 GMT

چشمانم را ميبندم

بر فرجام محتوم بشري

برالزامهاي تعفن بار

و به مفاهيم زيبا مينديشم

وردگونه

تكرارميكنم

در پايان راه زندگي

مفهومي عظيم

به عظمت هستي چرخان در آسمانها

چشم براه خواهد بود

اينگونه

به جنگ غولهاي نيمه ي تاريك ميروم